جنگل خاطره

*در سایه ی این سقف ترک خورده نشستیم*
*بی حوصله و خسته و افسرده نشستیم*
*خاموش چو فانوس که در خویش خمیده است*
*پیچیده به خود با تن تا خورده نشستیم*
*یک بار به پرواز پری باز نکردیم*
*سر زیر پر خویش فرو برده نشستیم*
*بر سنگ مزار دل خود مرثیه خواندیم*
*یک عمر به بالین دل مرده نشستیم*
بر گرده ی ما خاطره ی خنجر یاران
با جنگلی از خاطره بر گرده نشستیم
آیینه هم از دیده ی تردید مرا دید
با سایه ی خود نیز دل آزرده نشستیم
برخاست صدا از درو دیوار ولی ما
با این همه فریاد فرو خورده نشستیم
قیصر امین پور